Nieuw Zeeland, een nieuw begin

Hoe werkt deze weblog

Mocht je voor het eerst een weblog bekijken: een weblog is een on-line dagboek waarbij het laatste bericht bovenaan staat. Aangezien er nu al aardig wat berichten gepost zijn staat niet meer alles op deze pagina. Als je bij het begin wilt beginnen kijk dan rechtsonder bij “archives” en kies de maand uit die je lezen wilt. Deze weblog begint bij september 2006. En vandaaruit staat het “oudste” bericht onderaan, zo naar boven lezen.

Ook voor de “trouwe” lezers onder ons. Is het verstandig om ook eens bij de oudere berichten te kijken. Ik ben nl. van plan om ook wat meer te vertellen over de beslissing en de tussenliggende (hectische) periode.

Bovenin staan enkele losse pagina’s, deze worden regelmatig geupdated. En zeker de pagina met  BELANGRIJKE   in de gaten houden !in de gaten houden !in de gaten houden !

Je kunt op elk afzonderlijk bericht reageren als je dat wilt. Klik dan bij de betreffende bericht op “Comments”. Je kunt op die pagina dan alle commentaren lezen op dat bericht en zelf ook een bericht typen. wat wij altijd hartstikke leuk vinden.

Voor foto’s verwijzen we je door naar onze fotopagina.

Veel plezier en laat ons eens weten wat je ervan vind!

Marianne Auckland, Bay of Plenty, ChristChurch, De Reis, De Zaak, Drury, Family, Hawke's bay, Kids, Northland, Ontspanning, Papieren, South Island, Sport, Vakantie, Vriendschap, Wellington, Werk, Wonen Comments Off

Jury dienst

Ook Rene heeft nu een oproep gehad voor jurydienst in Nieuw Zeeland. Best wel geinig om nu al binnen drie jaar hier in Nieuw Zeeland al opgeroepen te worden voor een officiele taak in het nieuwe land.
Veel mensen proberen onder deze verplichting uit te komen. Het vervelende is gewoon dat het een plicht is, waarvoor je niet betaald krijgt. Willekeurig kun je opgeroepen worden om in een jury te zitten voor een rechtzaak. Lijkt op zich wel aardig, maar het kost je “eigen” tijd. Je krijgt wel een vergoeding van een slordige dertig dollar, maar ja dat weegt natuurlijk niet op tegen het salaris wat je zou verdienen als je gewoon gewerkt had. Je moet namelijk vrij nemen om in de rechtbank te verschijnen. De werkgever mag niet weigeren of moet vooraf een brief schrijven en aangeven waarom je “onmisbaar” bent op de zaak.
Op zich is het ook niet zo erg om een keer een dag jezelf beschikbaar te stellen voor het algemeen belang. Je mag er echter wel rekening meehouden dat je je beschikbaar moet stellen voor een hele week. Het kan dus zomaar voorkomen dat je je een hele week in de rechtbank bevind. En je weet dit pas op het moment dat je daar zit en gekozen word. Het is een plicht, maar om deze reden proberen toch veel mensen eronderuit te komen. Om nu je kostbare vrije dagen op te geven om te jureren voor mensen die zich niet aan de wet weten te houden is niet iets wat op je verlanglijstje staat.

Enfin Rene meld zich op tijd bij de rechtbank met nog zo’n 36 andere potentiele leden. Vanzelfsprekend mogen ze eerst op de rechter wachten die een half uur te laat komt,maar dat terzijde. Ze krijgen de verdachte te zien en tevens word de aanklacht medegedeeld. Zodat een ieder die de betrokkene maar misschien zou kennen, zich terug kan trekken want er mag geen enkel raakvlak zijn. Daarna gaan alle namen in een soort lottomachine en word de naam van een potentieel jurylid getrokken. Deze staat dan op en loopt naar het jurybankje. Op dit moment mogen zowel de aanklager als de verdediger “challenged” roepen. Wat betekent dat ze liever een ander in de jury zien zitten. Ze mogen dit elk tot een maximum van zes keer aangeven. Zo worden de namen één voor één geroepen, totdat er twaalf “goedgekeurde” juryleden zitten. Ze hadden al genoeg leden voordat de naam van René opgeroepen is, dus we zullen nooit weten of René goedgekeurd zou zijn. hihihi
Daarna trekt het jurypanel zich terug om een voorman aan te wijzen. Als ze daarna in een complete bezetting terugkomen mogen de andere juryleden naar huis. Ze mogen zich dan woensdag opnieuw melden.
hmmm
Op woensdag gaat René opnieuw naar de rechtbank om aldaar te horen dat het niet meer nodig was. Tja je kunt je afvragen waarom ze dan niet gewoon een dag van tevoren iedereen afbellen. Jammer genoeg zijn dit natuurlijk wel de irritante puntjes van het huidige jurysysteem. In ieder geval René heeft zijn plicht gedaan en op naar de volgende oproep!

Marianne Papieren, Werk No Comments »

Paaszondag

We waren vandaag vroeg wakker. Tja onze biologische klok was natuurlijk eerder wakker vanwege de zomertijd. En zo op ons gemakje klaarmaken voor de duik vandaag. Aangezien onze duikfles nog leeg was zijn we op tijd vertrokken zodat ze deze nog konden vullen. Vandaag had ik het geluk om met Roger te mogen duiken. (het is natuurlijk altijd een verrassing wie ze je als buddy toewijzen) Roger is (net zoals Ken) heel ervaren en heeft ook wel wat humor. De zee is toch iets rustiger als gisteren en ik was ook wat meer op mijn gemak. We zakken af na 35 meter en hebben een mooie duik. Roger heeft een mooie kreeft gezien en kan het ook niet nalaten om deze te vangen. (wat ook mogelijk is als deze maar groot genoeg zijn). Het was voor mij mooi om te zien hoe dit in zijn werk ging. Het blijkt dat als ze in een gleuf zitten, ze zich vastzuigen aan de wand en je dus heel wat geduld en druk moet uitoefenen om ze te pakken te krijgen. Terwijl op gewone grond, ze juist alles los laten als je ze pakt.
Opeens zie ik hem een zeester pakken en deze doormidden snijden. Ik denk wat doet hij nu.. En opeens zie ik een geel snuitje boven een rotsspleet uitkomen. Het is een gele murene. Dan geeft hij mij de helft van de zeester en zo is het voor mij mogelijk om de Murene te voeren. Het is heel apart en heel mooi. Het dier ziet er heel angstaanjagend uit, maar toch eet hij uit mijn hand. Dit was een unieke ervaring. Helaas komt er aan zo’n mooie duik ook weer een eind.
Toen we met de boot arriveerden stond Rene met de campervan nog steeds op hetzelfde plekje. De honden lagen heerlijk in de zon. Rene had een heerlijk kopje soep warm gemaakt en ik droog wat op in de warme zon. De andere maken zich klaar voor een tweede duik, maar voor ons begint een rustige trip terug naar Auckland. Je merkt dan ook dat het duiken echt vermoeiend is, want ik ben echt ff sloom en moe. We rijden langs de kust terug om de honden ook nog ff een strandwandeling te geven, want dat was in Matai Bay niet mogelijk omdat het een reserve is, en in reserves zijn geen honden toegelaten.
We hadden de planning om in twee dagen langzaam terug te rijden zodat we wat kunnen genieten van een wandeling en een rustpauze zo hier en daar. Maar…helaas vlak voor KeriKeri beginnen we wat vreemde geluiden te horen. We stoppen bij de rainbow falls in kerikeri, maar we merken dat we niet meer gerust zijn om nog iets te doen aan siteseeing en we kruipen een paar keer onder de campervan maar kunnen niets vinden. We proberen te kijken of we iemand of wat kunnen bereiken, maar tja op paaszondag, gevolgd door een paasmaandag ziet het er niet rooskleurig uit. We doen nog wat testjes en besluiten dan dat we gewoon rustig terug rijden naar Auckland.
Gaandeweg krijgen we toch wel het gevoel dat het niet echt kwaad kan en besluiten toch nog een nachtje te overnachten om niet te snel een einde te maken aan een geweldig weekend. En zo vinden we een POP plekje in Riponui. Het was heel goed bedoeld, maar dit was voor ons niet zo geschikt want wij mochten onze campervan langs een weiland met koeien parkeren. Xue raakte zo ongerust van al die mooie koeien en er was verder toch niets dat we besluiten om een volgende plek op te zoeken.
We naderen Whangarei en volgens het handboek is er mogelijkheid om te overnachten bij de scouting in Onerahi. Maximaal 3 plaatsen beschikbaar, even twijfelen we nog want het paasweekend is tenslotte hoogseizoen, zal er wel plek zijn? Het is ff zoeken naar de vleugels en ja hoor we zijn de enigste. Wat een prachtplek. De honden vinden het geweldig zo dicht bij de zee en een mooi grasveld om op los te rennen.
Na een lekkere maaltijd en een filmpje, liggen we er vanavond echt vroeg in. Om morgen rustig de files voor te zijn en naar huis te kachelen.

Marianne Northland, Ontspanning, Vakantie No Comments »

Duiken in Matai Bay

Vandaag vroeg opgestaan want om half negen moeten we bij de duikwinkel zijn. Ik ben vandaag ingedeeld op de boot van de A to Z shop en we gaan duiken in Matai bay.
Als de groep compleet is vertrekken we naar Matai bay. Een beschermd natuurgebied waar je ook de boot eenvoudig op het strand te water kan laten. Het weer ziet er van de kant goed uit, maar als we op het bootje zitten en naar de duikplek varen, worden er toch wat waarschuwingen gegeven. Het is er zo’n 40 meter diep en de stromingen zijn sterk. Vandaag is mijn buddy: Ken. Hij heeft zijn fototoestel meegenomen en zo genieten we van de duik.We hebben een mooi school “sweep” gezien. Bij de boot teruggekomen begint plotseling mijn maag wat te rommelen en zie dat ook een andere duiker de vissen aan het voeren is. Blijkbaar zijn de golven zo sterk dat er meerdere duikers niet zo lekker van worden. Ik was dan ook superblij toen de groep compleet was en we terug naar wal gingen.
Een glimlach verscheen toen ik zag dat ook Rene er al was. Heerlijk om dan in je campervan te kunnen duiken en je om te kleden in droge kleren. Overigens was de temperatuur hier wel wat aangenamer. Een kleinere groep ging een tweede duik maken, maar wij besloten om lekker richting Ties en Annet te kachelen om daar een kopje koffie te drinken. Deze 60km trip is langs de noordkust en zo stopten we af en toe ff om de honden een rondje over het strand te laten rennen. Natuurlijk had Annet weer voldoende te vertellen en moesten we helaas na twee koppen koffie toch weer de terug naar de duikvergadering. Om de duik van vandaag te bespreken en een nieuwe voor morgen in te plannen. Na een blik op de klok werd ons duidelijk dat we dit niet echt gingen halen en besloten om eerst eens een lekkere “fish and chips” te gaan eten bij Nieuw Zeelandse beste fish and chips restaurant in Manganui.hmm ook nu was het zeker de moeite waard.
Om 20.00 melden we ons weer bij de andere duikers. Morgen vertrekt de boot om half 8 omdat ze toch wat ruwere zee verwachten. Maar aan de andere kant kunnen we een uurtje langer slapen omdat de wintertijd ingaat en de klok dus een uurtje word teruggezet. Na het financieel afwikkelen van vandaag gaan we op zoek naar een andere POP, welke in het handboek vermeld was. Deze is blijkbaar in een tuin van een backpackershotel. Ook hier worden we weer begroet door een aktieve motorhomer, die tijdelijk de zaken waarneemt. We kunnen heerlijk gebruik maken van de douches van het backpackershotel en gaan heerlijk een dvd’ tje kijken.

Marianne Northland, Ontspanning, Vakantie, Vriendschap No Comments »

Aangekomen “up north”

Na een kort ontbijtje gaan we weer op stap. Zwaaien iedereen uit en hobbelen naar het noorden. Om 2 uur bedenken we dat we de boot vanuit Rawene van half drie willen halen. Dus met een iets verhoogder tempo racen we naar Rawene. Om daar een paar minuten voor half 3 bij de pont aan te komen, zien we de boot net vertrekken. Er word flink wat gemopperd, wetende dat de volgende boot pas om half 4 komt, waardoor alles wel eens laat kan worden vanavond. We besluiten om toch maar vast in de rij aan te sluiten voor de volgende boot, en zo vernemen we dat de boot zich niet aan het schema houd in deze vakantieperiode maar gewoon op en neer vaart. Pff hebben we ons daarom zo gehaast René bakt een lekker eitje in afwachting op de boot en zo heeft hij de tafel gedekt en hebben lunch terwijl we op de veerboot naar Rangiora zitten. Haha wel grappig. Vandaar trekken we door en uiteindelijk komen we om 5 uur in Tokerau beach aan. Nadat we ff hallo zijn gaan zeggen bij de duikvereniging die op de Top 10 camping staat in Whatawhiwhi. In eerste instantie had men aangegeven bij de top 10 camping dat ze geen honden accepteren op de camping, alhoewel boekjes en internet iets anders aangeven. Daarom zijn we toch ff gaan informeren en we mochten wel komen als we de honden onder controle zouden hebben. Dit kostte een slordige 50 dollar per nacht voor twee personen. Het is duidelijk dat de top 10 campings in Nieuw Zeeland populair zijn want het was er goed druk. Wij kiezen dan toch voor de iets minder bekende, maar lekker rustige overnachtingen. En zo vertrekken we naar het dorp om “fish and chips” te eten. Wat overigens van zeer slechte kwaliteit was. Daarna naar de camping in Tokerau beach, waar de honden heerlijk konden rondrennen op het strand. Wij hebben heerlijk uitgebreid genoten van een warme douche op de camping en een goede nachtrust.

Marianne Northland, Vakantie No Comments »

Trip naar het noorden

Donderdag gaan we dan op weg voor onze eerste rit met onze nieuwe campervan.
Eerst nog ff naar het postkantoor, nog ff RUC (dieseltax), nog ff naar de bank en het belangrijkste nog ff René’s nieuwe bril ophalen. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat we nog wat kleine dingetjes vergeten waren dat we toch weer ff terugreden naar huis om dan alsnog om 12.00 te vertrekken.
Op zich waren de eerste ervaringen met de van op de weg wel vreemd. We wisten inmiddels dat het niet de snelheidsprijs zou winnen, maar toen we over enkele heuveltjes moesten trekken en uiteindelijk de snelheid zagen terugvallen van 80 naar 70, naar 60, naar 50, ja zelfs opeens naar 40 en uiteindelijk met 30km per uur bereiken we de top. Inmiddels een leuke autoverzameling achter ons opgebouwd. Om deze weer vrij te laten parkeren, kies je de eerst volgende mogelijkheid om een beetje naar links te gaan zodat ze kunnen passeren. Het leuke is dat ze dan allemaal bedanken door middel van een zwaai of een claxon. Ondanks dat je zelf de veroorzaker bent van deze wachtrij, hebben ze begrip voor je supersnelheid en vinden het fijn dat je dan ook met hun rekening houd door ze langs te laten. In het begin schamen we ons kapot voor dit, maar later horen we op de camping dat we niet de enigste zijn.
Aangezien we er toch regelmatig ff uit moeten om de honden ff een frisse neus te laten halen. Wat helaas niet altijd snel genoeg is voor Xanto want vandaag heeft hij 2x overgegeven. De gemiddelde snelheid is laag en rond 5 uur gaan we op zoek naar onze eerste POP. Wat staat voor Park Over Property. Wij zijn namelijk lid geworden van de NZCMC. Een geweldige tip die we gekregen hebben van het engelese koppel waar we de campervan van gekocht hebben. Door dit lidmaatschap zijn we ook trotse eigenaar geworden van de “wings”. Het embleem van de club die je op de voor- en achterkant van je van behoord te plakken. Je lidmaatschapnummer in het midden. Zo kan iedereen zien dat je ook bij de club hoort en dit brengt vele voordelen met zich mee. We hebben een ontvangstpakket ontvangen met onder andere een dik informatieboek met alle plekken waar een campervan welkom is. Dit varieerd van de officiele campings tot plekken bij mensen in de achtertuin. En voor die laatste cattegorie gaan we dus op zoek. We hebben nu de keuze tot een parkeerplek bij het Kauri museum waar je vrijblijvend mag blijven en ook van de toilletten gebruik mag maken, maar we gaan toch voor een 20 km verderop liggende POP. Via een korte routebeschrijving komen we bij een weggetje waar met grote letters opgeschreven staat: Keep out, private property…maar aan de andere kant hangt er ook het welbetekende embleem op een paaltje. Dus we nemen de gok en rijden door. Na wat holderdebolder staan we op een prachtig stukje gras tussen wat bomen over het water te turen. We vragen ons af hoe het mogelijk is dat we op zo’n prachtig stukje land kunnen overnachten bij iemand in de “achtertuin”. Al snel komt er een man uit 1 van de andere campers ons welkom heten. We krijgen allerlei tips en aanwijzingen om de bus zo horizontaal en mooi mogelijk te parkeren en zodra we tot stilstand staan krijgen we meteen een biertje in ons handen geschoven. Na wat onwennige vragen van ons worden we in het geheel op ons gemak gesteld. Ze hebben veel te vertellen en wij als beginnende campervanners krijgen heel wat leuke verhalen te horen. Meteen word ons duidelijk dat we ook wat kleingeld moeten opsparen om dit soort overnachtjes te kunnen betalen. Want de kosten zijn 1 dollar per ton, voor ons word dat dus 2,50. Wel ja dat is wat anders dan 50 dollar op een camping. Goed…de voorwaarde is dus wel dat je “self contained” bent. Wat inhoud dat je je eigen water moet bij hebben (en bij houden, dus niet dumpen). Ook mag je geen afval achterlaten en dien je ook je eigen toilet aan boord te hebben.
Voor Xue en Xanto was het heerlijk. Ze kunnen lekker wat rondlopen en zijn binnen een paar stappen bij het strand.René maakt lekker wat avondeten klaar als eerste kookavontuur in de campervan en ’s avonds gaan we een dvd’ tje kijken op onze portable dvdspeler die we nog van onze airmiles hadden gekocht.Met een heerlijk gevoel kruipen we in ons bedje boven de cabine.

Marianne Northland, Vakantie No Comments »

Flatmate

Sinds een paar dagen hebben we een nieuwe flatmate. Rohit. Een geval apart. Hij houd in ieder geval van een hapje en een drankje. We houden ons hart vast als hij aan het koken slaat. Ten eerste staan we in vuur in vlam van alle kruiden die hij gebruikt, maar daarbij is hij ook erg laks en is regelmatig in zijn kamer terug te vinden terwijl er eten staat te pruttelen op het gas. En één van de slogans van René is altijd geweest: als je aan het koken bent, dan blijf je bij het eten. Althans zo hebben we het Tom altijd willen leren. Wat overigens niet slecht is gelukt want ook Tom houd de van Megen traditie hoog en kan geweldig koken.
Maar enfin onze indian huurder houd ons voorlopig ff bezig. Hiervoor hebben we ook 2 andere flatmates gehad maar Rohit is beduidend meer “aanwezig”. In ieder geval werkt hij bij Sky en kan ons dus van gratis Sky televisie voorzien en dat is een pluspunt.
Hij heeft hiervoor jaren elders gewoont en praat dan ook over zijn “mates”. Wij echter zijn meer uit op een huurder en niet op een maatje. Hopenlijk begint dit ook bij hem door te dringen.
Daarbij hebben wij, als typische nederlanders, een overmate zuinigheidsgedachte. En vooral ikke heb hier meer dan de doorsnee kiwi last van. Ten eerste is er natuurlijk nu het water. Normaal doet het ons niets, maar aangezien het maar niet wil regenen zitten we echt op onze laatste druppels te letten. Maar er zijn natuurlijk ook talloze andere zaken waar we gewoon wat zuinig mee zijn. En als ik dan midden in de nacht wakker word en mag constateren dat er lampen branden in de woonkamer dan kriebelt het overal. We blijven er maar over doorpraten en hopenlijk dringt het tot hem door. Maar goed de extra centjes kunnen we ook goed gebruiken.

Marianne Drury, Wonen No Comments »

Plannen voor het paasweekend

Het paasweekend staat haast voor de deur. We kijken er ontzettend naar uit. Temeer omdat het een heel lang weekend is. Natuurlijk hebben we maandag vrij (paasmaandag. Maar ook vrijdag want dan is het goede vrijdag en dus officieel een vrije dag. Er zijn twee dagen dat hier echt alles gesloten is. Een dag dat je ook in winkels niet terecht kan. En daar valt goede vrijdag dus ook onder. Kijk met de paasdagen (zondag en maandag) kun je gewoon bij de meeste winkels boodschappen doen. Ook de bouwmarkten doen dan goede zaken. Maar goede vrijdag dus alles potjedicht. We hebben besloten om de donderdag eraan te plakken.
En wat gaan we dan doen. Er is een duikweekend georganiseerd door de duikclub. Up north. Ze verblijven in huisjes in Kataia. Echter hier worden geen honden toegelaten, zoals helaas op veel campings. Maar wij hebben gelukkig een andere mooie plek gevonden waar nog een ander stel van de duikclub staat met hond.
De duikclub heeft duiken georganiseerd voor alle vier de dagen (vrijdag/maandag), s middags wat “quality time” zoals ze dat hier noemen. Tijd voor je zelf en genieten van de zon, zee en familie.

Jaha en wat betekent dit voor ons. We gaan voor het eerst op stap met onze nieuwe motorhome. Spannend hoor. We weten inmiddels al dat hij geen topsnelheden zal gaan meten, maar het zal een hele luxe zijn in vergelijking met onze (camper)van. Xue is sinds de komst van de motorhome niet meer van onze zijde afgeweken. Iedere keer als we maar stappen in de richting doen, sprint hij al naar de deur om zich dan ook als eerste tussen de deur te murwen en zo zeker van een plekje is. Xanto daar entegen is altijd vóór de deur te vinden. Licht languit iedereen in de gaten te houden, om er dan ook zeker van te zijn dat als we haar passeren, haar ook weer een lekkere knuffel geven.
De bedoeling is om donderdag te vertrekken en rustig aan naar het noorden te rijden. Waarschijnlijk zullen we ergens rond Pahia/Kerikeri uitkomen om de nacht door te brengen. Wildkamperen ergens langs het strand en vrijdag ons vervoegen bij de rest van de club. Ook hopen we het weekend een bezoekje te kunnen brengen aan onze vrienden Ties en Annet, waar we nog steeds vanaf het begin van onze aankomst contact meehebben.
Zondag na de ochtenduiken gaan we de club weer verlaten om lekker verder te genieten. En kachelen op ons dooie gemakje weer naar beneden. Onderweg pakken we nog ergens een stop mee en komen dan maandagavond uitgerust of doodmoe terug.
Dat zijn de plannetjes,

Marianne De Reis, Northland, Ontspanning, Sport, Vakantie No Comments »

Motorhome

We zijn nu een paar keer heerlijk met onze van eropuit geweest. Lekker een weekendje weg en genieten. Dit is zo goed bevallen dat we toch iets willen opwaarderen. De afgelopen weken hebben we dan ook heel wat rondgesurfd op de bekende Trade Me site voor een vervanger voor onze van.
Vorig weekend zijn we in Auckland bij wat alternatieven wezen kijken. Ach je kunt het zo gek maken als je maar wilt, maar we trachten toch ons budget iets wat meer in de gaten te houden. Er zijn ook enkele leuke bussen te koop, maar nadat Rene erin had gestaan blijkt dat de stahoogte iedere keer net iets onder de 1meter tachtig uitkomt. En een voorwaarde van Rene is dus dat hij gewoon rechtop kan staan. De bussen worden dus opzij gezet en dan op zoek naar een motorhome/campervan.  Er is dus een verschil en dit heeft met name met de slaapruimte boven de bestuurderscap te maken. De voorkeur gaat uit naar een Motorhome, maar gezien het budget komen we toch vaak uit bij een campervan.
Wat we ook al snel merken is dat de motorhomes/campervans in Auckland toch net iets duurder zijn dan elders. Op zich wel logisch aan de andere kant is er ook meer competitie. Maar enfin het weer word dit weekend geweldig en we besluiten om een zaterdag te gaan neuzelen buiten Auckland. Zondag zaten de motorraces in Paeroa in de planning. Dus zaterdagmorgen vroeg op pad. Hondjes in de auto, campingspulletjes mee en hop op weg naar Hamilton. Waar we onze eerste campervan van de dag bekijken. Het was een goede keuze en we konde alle motorhomes/campervans hierna hier goed mee vergelijken. De man had heel veel geduld en heeft ons heel wat uitgelegd en geleerd.
Daarna op naar Cambridge en vervolgens naar Tauranga. Ook hebben we een enkele dealer bezocht, maar dat was echt een aanfluiting. Je had of een dealer die gewoon echt veel te veel vroeg voor het gebodene (en niet een beetje meer, maar echt overprijst) of je had een dealer die “rotzooi” verkocht. Dus die hebben we maar terzijde geschoven en gaan concentreren op de particuliere markt.
We hadden vanaf het begin een voorkeur voor een motorhome geadverteerd door iemand uit Gisborne, maar deze was flexibel en zou dit weekend in mt. manganui zijn. Dus wij heel vrolijk ook die kant uit. Maar ze hadden wat tegenvallers en waren nog op weg. De hele dag hebben we pogingen gedaan om ze te bellen of texten, want we wilden vandaag toch zeker een kijkje nemen nu we zo dicht in de buurt waren en morgen hadden we tenslotte de races. Helaas waren ze per foon niet te bereiken. Uiteindelijk zijn we nog naar een strandje gegaan, net voor bij Te Puke, met de hondjes en besluiten we om terug te gaan naar Tauranga, totdat plotseling de telefoon overgaat. Ze waren dus nog op weg en ze hoopten vanavond in Whakatane te arriveren. Wij met piepende banden ons busje weer omgedraaid op weg naar Whakatane.
We begonnen al redelijk uitgeput te raken van een lange dag reizen en van plaats naar plaats gestuurd te worden. Maar uiteindelijk treffen we elkaar, nog met licht, op een campingplaats in Ohope. En ja hoor, ons gevoel had ons (gelukkig) niet in de steek gelaten. Dit was een perfecte combinatie van waar voor je geld.

Marianne Bay of Plenty, Vakantie No Comments »

Tutukaka

Afgelopen weekend up North geweest naar Tutukaka even boven Ngunguru (spreek uit als: “Noengoeroe”) en op zo’n 25 verwijderd van Whangarei. We zouden daar wat leden van de duikclub treffen omdat we Marianne hadden aangemeld voor een dagje scuba diving op “Poor Knights” een eilandengroep gelegen op zo’n 25 km voor de Oostkust en bestempeld als een van top tien duiklocaties wereldwijd. Poor Knights maakt deel uit van een marine reserve. Je mag er duiken en kijken maar verder niets doen wat de natuurlijke habitat van de dieren kan verstoren. De vissen schijnen dat aan te voelen en vertonen weinig tot geen angst voor de duiker. Marianne vertrok ‘s ochtends met zo’n 10 man met de boot en kwam aan het einde van de middag terug met onwerkelijk klinkende verhalen over gigantische Snappers die op luttele centimers bij je komen of grote Pijlstaartroggen (Stingrays) die je maar beter niet kunt storen omdat een steek dodelijk kan zijn. Zelfs een Murene (je weet wel zo’n soort slangenvis met zo’n giga gebit die je vanuit het koraal aanstaart, kruiste haar pad. Ik ben de dag met de honden doorgekomen en heb zelfs nog even een hengeltje uitgegooid. S’avonds hebben we aangesloten bij de barbie. Met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat vis niet op het menu stond.

Verderop op zee wordt er aan gamefishing gedaan en wordt er gevist op de oersterke gestreepte Merlijn die nergens ter wereld groter wordt dan in Niew Zeeland. In de haven zagen we een gevangen exemplaar van maar liefst 72kg. We waren diep onder de indruk, maar locals vertelden ons dat ie maar net aan de maat was en dat ze wel tot 300kg zwaar konden worden. Ofschoon ik vissen een plezierig tijdverdrijf vind ben ik toch niet op zoek naar het vangen van dergelijke monsters. Ik geen de voorkeur aan een reguliere Snapper, Gurnard, Kingfish of Kahawai wiens afmetingen wat meer in overeenstemming zijn met de omtrfek van de braadpan.

Er staat een nieuwe 4-daagse duiktrip gepland naar het Noorden met de Pasen. We kijken er al naar uit. Ik hoop dat het daar geen Marine reserve is en dat Marianne erin slaagt om met Crayfisch (kreeft) naar boven te komen. Dat moet een ware traktatie zijn.

megen Northland, Ontspanning No Comments »

Campervan

Ruim een half jaar geleden hebben we onze 4 wheel drive verkocht. Omdat we veelal op de motor naar het werk gaan werd de auto alleen maar gebruikt voor de boodschappen op zaterdag en een sporadisch ritje van A naar B. Het was zonde om de wagen 6 1/2 dag in de week te parkeren. We hebben hem vervangen door een Van (bestelwagen) die tevens geschikt was om er met onze honden Xue en Xanto een paar dagen tussenuit te gaan en waar we in zouden kunnen slapen. Met 2 honden valt het niet mee om een hotelleke te vinden. Inmiddels hebben we de Van zo’n 8 maanden in gebruik en hij bevalt zo geweldig goed dat we hebben besloten om hem weer te verkopen. We gaan op zoek naar een campervan die ietwat meer praktische functionaliteit biedt zoals een beter bed, meer hoofdruimte en opbergruimte. We zijn dus niet op zoek naar een motorhome (een caravan op een chassis, maar een gewone Van die als camper is ingericht. We hebben al de nodige tijd rondgestruind op www.trademe.co.nz om alvast wat te orienteren op de (on)mogelijkheden. We hebben geen haast en zullen sowieso eerst onze huidige Van moeten verkopen.

In Europa zou de aanschaf van een campervan niet gauw in ons zijn opgekomen, gewoonweg niet praktisch genoeg en verhoudingsgewijs te duur gelet op de tijd dat je er gebruik van maakt. Hier daarentegen is het een geweldige optie omdat het klimaat meer mogelijkheden biedt en je niet eerst uren/dagen hoeft te rijden om op bestemming te komen. Zelfs vanuit big city Auckland zit je desgewenst na een uurtje rijden al midden in de natuur en kan je voor een acceptabel bedrag een plaats vinden op een motorcamp of (en daar geven wij de voorkeur aan omdat veel motorcamps geen honden toestaan) op zoek gaan naar een freecamp plekkie waar je het rijk veelal voor je alleen hebt en met een beetje mazzel kunt genieten van een adembenemende zonsondergang tijdens een uitgebreide strandwandeling met de honden of tijdens het bakken van een worstje. Dit alles gecombineerd met een fikse portie sightseeing, tramping, scuba diving/snorkelen, vissen, whatever, maakt dat wij het weekend probleemloos doorkomen. We hebben al schitterende plekkies gevonden. Niet te moeilijk doen, niks uitgebreid organiseren, gewoon vrijdags na het werk elkaar aankijken, de koelkast plunderen en een half uurtje later op pad zijn en na korte tijd rijden genieten van het moois dat NZ heeft te bieden; da’s genieten op zijn best, zowel voor ons als voor de honden (die probleemloos de nacht op de bestuurders en de bijrijdersstoel doorbrengen) en erop toezien dat de baasjes ongestoord kunnen slapen.

megen Vakantie No Comments »

Pruim

Al kort nadat we ons gevestigd hadden in Drury besloot ik dat het tijd werd om in onze eigen fruitbehoefte te voorzien. Er werden wat boompjes aangekocht en spoedig later werd middels noeste arbeid de tuin opgesierd met een sinaasappel, een appel, grapefruit, een manderijn, een citroen, 2 Fejioas en 2 pruimenbomen (plum trees). In goed overleg besloten we nog even te wachten met het aanschaffen van kratten om al dat toekomstige fruit op te slaan, maar dat we op enig moment naar passende oplossingen zouden moet zoeken stond al bij voorbaat vast.

2 jaar later en drie zomers rijker hebben we vastgesteld dat het resultaat ietwat teleustellend is. Nog iedere zaterdag sluiten we trouw aan in de rij op de markt om de nodige vitamines te kopen voor de daaropvolgende week. Als ik naar de fruitbomen kijk dan lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan. Ze zien er nog vrijwel hetzelfde uit als de dag dat ik ze geplant heb. Het zijn volgens mij zelfs nog dezelfde blaadjes die de boompjes sieren. Klaarblijkelijk heeft zelfs de herfst het opgegeven om ze tot enige activiteit te bewegen. Troosteloos, omringd door weelderig groeiend onkruid, slijten ze hun dagen.

De grote uitzondering evenwel zijn de pruimenbomen. Tegen alle in onze tuin klaarblijkelijk geldende natuurwetten in bereidde ik me dit jaar voor op een heuse pruimenoogst. Wat is het geval. Verscholen achter een van de de vele groene blaadjes had zich een heuse pruim ontwikkeld. Vrijwel dagelijks werden de vorderingen gadegeslagen en talrijke belangstellende gewezen op het behaalde resultaat en het uiteindelijke moment van oogsten besproken. Van een onbetekend groen vruchtje begon het zich te ontwikkelen tot een rode sappige en uitnodigende pruim. Groot was de teleurstelling dat zelfs deze ene pruim ons niet was gegund; hij is spoorloos sinds 10 january 2010, 11.22 uur. Ik heb de omgeving nog naarstig afgezocht om te zien of er iets was dat kon dienen als een verklaring van hetgeen er was gebeurd. Helaas … geen spoortje te vinden. We zullen er mee moeten leren leven. Wat verschrikkelijk om zo het nieuwe jaar in te moeten. Het hele pruimenseizoen is naar de knoppen. Ik zal er nog vaak aan terugdenken: mijn eerste plum

megen Drury, Wonen 1 Comment »

Achterstand in weblog

Ik wil zo graag de weblog bijwerken, maar het probleem is ik wil nog zoveel. en er is zo weinig tijd om én van alles te genieten én al mijn wensen met betrekking tot de compu etc. waar te maken.
Daarbij weet ik ook niet zo goed waar ik moet beginnen. Ja …bij het begin, maar ja dat is ook wel moeilijk. Want het begin is daar waar ik de vorige keer geeindigd was. En dat is eigenlijk eind 2008/begin 2009. Er is toen zoveel gebeurd, wat zoveel kracht en energie heeft gekost zodat ik ff geen lust had om meer te schrijven.
Het heengaan van mijn vader, wat tot op heden nog wekelijks de nodige huilbuien brengt. Het verwerken van de zware, emotionele reis naar Nederland. Daarna het faillisement van mijn werkgever, waarvan nog steeds de naweeen merkbaar zijn. Dan het teleurstellende nieuws dat de moeder van Rene geopereerd moest worden waardoor ook de reis naar Nieuw Zeeland niet doorging.
Al met al niet de fijnste momenten om te gaan schrijven in je weblog. Maar aan de andere kant het vreemde is dat je in je hoofd je hele weblog al 10x gevuld hebt.

Toch ben ik weer gestart met het up to date brengen van de fotopagina. Overigens de enigste pagina die regelmatig is bijgehouden. Maar ook daar komen veranderingen. Want er is een nieuw fotomap opgestart. Het bijhouden van de foto’s op de “oude” manier was niet meer naar onze zin, vandaar gekozen voor een verbeterde versie. Welke je terug kunt vinden op: WWW.MARMIS.NET/PHOTO

Marianne Family, Ontspanning No Comments »