Twee zielen, een gedachte


Zoveel herinneringen die mij met jou verbinden. Ja Papa, jij was speciaal voor mij. Wij hadden een band, de spreekwoordelijke “twee handen op één buik”.

Ik keek altijd tegen je op en wilde vooral net zo worden als jij.

 

Je was niet alleen degene die zorgde dat ik ‘t goed had, maar je was ook mijn grote voorbeeld. Als kind wilde ik het natuurlijk niet toegeven, maar jij was ’t die er voor zorgde dat ik de HAVO met succes heb doorlopen. Ik weet nog hoe trots ik was, toen ik je kon zeggen dat het goed ging op school. Jouw glimlach was mijn beloning.

 

Naarmate ik ouder word  besef ik meer en meer dat ik in velerlei opzichten op je lijk.

 

©   Trots …

Ik herken het trots zijn op mezelf als ik wat bereikt heb en vervolgens weer nieuwe doelen stel. Ook jij vond het zo heerlijk als mensen trots op je waren, Een schouderklopje was belangrijker dan welke beloning dan ook.

 

©   Motorrijden …

Toen ik 16 werd wilde ik een brommer. Nee, niet zo’n damesbrommertje maar een heuse snelle Yamaha. En jij Pap, jij zou mij wel eens even leren rijden. Op de Santheuvel gingen we ff oefenen. Jij achterop en ik met twee handen aan het stuur. De rit duurde maar kort want al na de eerste bocht belandden we gezamenlijk in de gemeentelijke rozenstruiken.
Deze ontluisterende eerste ervaring kon jou er niet van weerhouden dat je het rijden op twee wielen begon te waarderen en je een motor kocht van een collega van het werk. Daar hebben we vervolgens samen veel tochten op gemaakt. Ikke achterop en jij aan het stuur. Dat achterop zitten duurde evenwel maar even, want voor mij stond vast: Motorrijden, dat ga ik doen, dat is mijn droom. Gelijk alle moeders vond ook ons moeder het maar niks en was ze vol zorgen. Maar jij Pa, jij vond het geweldig; je dochter op een motor! En zo hebben we samen mijn eerste motor uitgezocht en ben je zelfs in de winter helemaal mee naar Hengelo gereden om daar een motor op te halen. Mijn ervaringen met jou hebben er voor gezorgd dat ik vandaag de dag nog steeds dagelijks motor rijd en dikwijls terugdenk aan die mooie momenten die ik met jou heb beleefd.

©   Dialect …

Misschien niet helemaal eerlijk, maar wat hebben we veel gelachen. Ons moeke sluit dan her oren, want iedere keer als ons pa weer op dreef is, Dan komen de potlooie, de laai en pallekes. Want ook al is pa nie in Mierle geboren, hij probeert het te spreuken als één van de beste. En we zegge wel es, ok voor Tomar het heundje, ja die! alles ga vezelles, mar luisteren doe ie nie!

 

©   Staan in plaats van zitten ..

Een stoel was aan jou niet besteed. Of je nu thuis was of bij iemand anders op bezoek, je bleef altijd weer staan en volgens mensen in mijn omgeving maak ik me daar ook schuldig aan.

 

©   Te laat komen …

Zelfs het te laat komen heb ik van je geërfd. En als ons moeder je dan weer eens aanspoorde om haast te maken, dan kwam steevast het antwoord: “belangrijke mensen komen altijd te laat”.

 

©   Altijd werken …

Het voortdurende werken in de tuin, nooit klaar zijn en altijd wel een nieuw klusje vinden, zeker toen je gezelschap kreeg van je trouwe makkers luisterend naar de namen Bianca en Tomar.

 

 

Pa ik mis je. Ik mis je zo ontzettend veel. Ik koester de momenten waarin je zichtbaar genoot van iets waar ik blij mee was. Je stond dan handen wrijvend te genieten van mijn geluk. Geluk heeft alleen betekenis als je het met iemand kunt delen, Iemand die je dierbaar is. Iemand die je je geluk gunt. Iemand die je gelukkig maakt. Die ‘iemand’, dat was jij. Met je heengaan heb je een stukje van mijn geluk meegenomen. Papa, bedankt voor alle mooie herinneringen. Ik hou van je …. Tot ziens.

 

 

Ik wil eindigen met een gedeelte van de tekst van een liedje van BZN

 

Ik weet nog goed hoe ik tegen jou op keek

Ik voelde mij bij jou zo veilig, ver van gevaar

Op elke vraag van mij had jij je antwoord klaar

 

Ja gek genoeg mis ik jou het meeste nog

op momenten dat ik echt gelukkig ben

Maar dan denk ik stilletjes  even aan jou

alsof ik mijn geluk dan toch nog deel met jou

 

Vader

Oh Ik lijk zo graag op jou

En jij was trots op alles wat ik deed

Vader

Wat jammer nou dat jij niet weet

wat ik verder met mijn leven deed

 

De tijd heelt heel veel wonden

dat lijkt zo misschien

Maar lidtekens blijven bestaan

Jouw trotse lach zal ik nooit meer zien